دوباره می نویسمت
بدون اینکه عطرتو به ذهن خونه بسپرم
به ناخودآگاه خودم سری دوباره می زنی
بدون اینکه حس کنم هزار صفحه بامنی
چه ساده می رسم به تو همیشه زودباورم
که خواب با تو بودنو بدون گریه می پرم
ترانه ساز من شدی پر از امید و آرزو
چرا سکوت می کنی به جای من خودت بگو
چه ساده می بری منو به انتهای دفترم
میون این ترانه ها من از خودم جلوترم
صدای بی صدای من همیشه خوب نازنین
بیا و بین کاغذ حضور دستاتو ببین




سلام دوست من